Work Text:
ฮอลแลนด์ มาร์ช เป็นคนติดบุหรี่
และ แจ็คสัน ฮีลีย์ก็รู้ข้อนั้นดี
ในหนึ่งวันฮีลีย์ไม่สามารถนับได้ว่าอีกฝ่ายสูบไปแล้วกี่มวน รู้แค่ว่าบ่อยมาก ๆ แน่นอนว่าเขาค่อนข้างเป็นกังวลในเรื่องนี้ เพราะนอกจากมันจะไม่ดีต่อสุขภาพของเจ้าตัวแล้ว ควันบุหรี่ยังเป็นอันตรายต่อลูกสาวของมาร์ชอย่างฮอลลี่ด้วย
เขาอยากให้มาร์ชเลิกบุหรี่
" ... "
และเป็นอีกครั้งที่คนด้านข้างหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ
พวกเขายืนอยู่ตรงระเบียงชั้นสองของบ้าน เดิมทีตั้งใจจะออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก แต่มาร์ชกลับนำอากาศไม่บริสุทธิ์เข้าปอดตัวเองเสียอย่างนั้น
" มาร์ช "
" หือ ? "
อีกฝ่ายตอบขณะคาบบุหรี่ไว้ในปาก
" นายควรเลิกบุหรี่ "
ฮีลีย์พูดเรื่องนี้เป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ตั้งแต่รู้จักกันมา แต่ครั้งนี้น้ำเสียงดูจริงจังกว่าทุกที
มาร์ชใช้นิ้วคีบบุหรี่เอาไว้ก่อนจะพ่นควันออกมาทีหนึ่ง
" ฟังนะ ฉันพยายามอยู่— โอเค มันอาจจะดูไม่เป็นแบบนั้น แต่ช่วงนี้ฉันสูบน้อยลงจริง ๆ นะ ! "
ก็จริง ...
ช่วงนี้มาร์ชสูบน้อยลงจริง ๆ หากเทียบกับแต่ก่อน แต่มันก็เยอะอยู่ดีในสายตาฮีลีย์ และมันก็จริงอยู่ที่ว่าของเสพติดมันเลิกขาดทันทีไม่ได้ ต้องใช้วิธีค่อย ๆ ลดปริมาณทีละน้อย
" ฉันพยายามจะเลิกขาดแล้ว แต่ในทุกครั้งก็จบที่การคันปากอยากหยิบขึ้นมาสูบทุกที ! ครั้งนี้ก็ด้วย ! "
นั่นก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ฮีลีย์เองก็ไม่ได้เลิกดื่มเล่าในทันทีเหมือนกัน เขาใช้วิธีค่อย ๆ ลดปริมาณลงจนหยุดดื่มไปในที่สุด
แต่อย่างไรก็ตาม เขาอยากให้มาร์ชเลิกบุหรี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ดังนั้นเขาต้องหาวิธีให้อีกฝ่ายหันมาสนใจสิ่งอื่นแทนบุหรี่
" ลองหาอะไรที่เสพติดอย่างอื่นแทนบุหรี่ไหมละ ? "
" หา ??? "
ฮอลแลนด์เลิกคิ้วขึ้น ส่งเสียงฉงนขณะคีบบุหรี่ออกจากปาก
" นี่นายกำลังไล่ฉันไปเสพยาแทนบุหรี่เหรอคู่หู ? "
ฮีลีย์หลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะเท้าคางมองอีกฝ่ายกับระเบียงห้อง
" ไม่ใช่สักหน่อย "
" แล้วอะไรที่มันเสพติดยิ่งกว่าบุหรี่อีกล่ะ ? "
ฮีลีย์ขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดหน่อย ดวงตาสบเข้ากับริมฝีปากที่คาบบุหรี่อยู่ก่อนจะยกยิ้มขึ้นมาด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก
" ก็อะไรสักอย่างที่ใช้ปากเหมือนกัน... อย่างเช่น— จูบ "
" หา ? "
ฮอลแลนด์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากอ้าออกด้วยความงุนงงจนบุหรี่ที่คาบอยู่ร่วงหล่นสู่พื้น ฮีลีย์เลื่อนรองเท้าไปเหยียบมันเพื่อดับไว้ก่อนที่ไฟจะไหม้บ้าน
ฮอลแลนด์ไม่รู้จะพูดอะไรต่อไป คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ ริมฝีปากอ้าหุบอย่างทำตัวไม่ถูก ฮีลีย์หัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง มือหนายกขึ้นไล่ปลายนิ้วมือไปตามสันกรามของชายผอมบางตรงหน้า ฮอลแลนด์เผลอถอยหนีด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสเสียทีเดียว
ดวงตาสีฟ้าสวยสั่นระริก ฮีลีย์ยอมรับว่าเขาแอบมองดวงตาของคู่หูมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นดวงตายามปกติ หรือยามที่มันขยายกว้างขึ้นเพราะเจอสิ่งที่สนใจ หรือแม้แต่ดวงตายามเศร้าสร้อยที่จะดูหม่นลงมานิดหน่อย รวมถึงแววตาฉ่ำวาวและเลื่อนลอยยามที่อีกฝ่ายดื่มจนเมาเละไม่มีชิ้นดี ไม่ว่าจะแบบไหนฮีลีย์ก็คิดว่าดวงตาของฮอลแลนด์มาร์ชน่าดึงดูดอยู่เสมอ
และฮีลีย์ก็อยากจะทำให้ดวงตาคู่นั้นสั่นระริก เปียกชุ่มด้วยน้ำตาจากความสุขที่เขาเป็นคนมอบให้เหลือเกิน
แจ็คสัน ฮีลีย์ขยับตัวอีกครั้ง เขายืนเต็มส่วนสูงต่อหน้าฮอลแลนด์ก่อนจะกดอีกฝ่ายให้แผ่นหลังติดกับราวระเบียง ใช้สองมือยันราวระเบียงไว้ให้ฮอลแลนด์อยู่ระหว่างแขนสองข้างของเขา
ฮอลแลนด์ทำตัวลีบลงนิดหน่อย เขากระพริบตาปริบจ้องฮีลีย์ที่ดูท่าทีแปลกออกไปไม่เหมือนทุกวันที่อยู่ด้วยกัน
" ลองไหม ? "
เสียงทุ้มติดแหบถามขึ้น
ฮอลแลนด์เผลอกลืนน้ำลายหนึ่งอึก
" ...ก็ได้ "
ไม่รอช้า ฮีลีย์โน้มใบหน้าเข้าไปประกบริมฝีปากทันที ค่อย ๆ ละเมียดไปตามริมฝีปากนุ่มและแห้งผากของคนเด็กกว่า แลบลิ้นออกมาเพิ่มความชุ่มชื้นระหว่างจูบ มือหนาเลื่อนลงไปจับเอวเล็กพอดีมือเอาไว้ บีบเข้ากับกระดูกเชิงกรานเบา ๆ
ฮอลแลนด์ยกมือค้างด้วยความตกใจอย่างไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะรุกเข้ามาเร็วแบบนี้— มันไม่ใช่จูบแบบค่อยเป็นค่อยไปอย่างที่คิดไว้สักเท่าไร ฮีลีย์ทำจังหวะเร็วกว่านั้น ร่างใหญ่เริ่มกดจูบให้อีกฝ่ายเผยอปากออก สอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปตวัดเก็บเกี่ยวรสบุหรี่ภายในช่องปากของฮอลแลนด์
ฮอลแลนด์ครางเบา ๆ ในลำคอ วางมือลงบนลาดไหล่กว้างก่อนจะหลับตาลง ปล่อยให้ฮีลีย์เป็นฝ่ายคุมจังหวะตามใจตนเอง
ร่างเล็กกว่าเอนตัวลงนิดหน่อยเมื่อฮีลีย์จูบหนักขึ้นรู้สึกแข้งขาอ่อนแรงจนไถลลงมาจากราวระเบียงโดยยังมือมือใหญ่ของฮีลีย์ที่คอยประคองเอวสอบไว้ ฮอลแลนด์เปลี่ยนจากมือจับบ่าเป็นยกคล้องคออีกฝ่าย
ไม่แน่ใจว่าผ่านไปนานเท่าไรแล้ว แต่ฮอลแลนด์เริ่มรู้สึกหายใจไม่ออกขึ้นมาหน่อย ๆ และฮีลีย์ก็จับสังเกตได้จากแรงบีบที่หลังคอ เขาผละจูบออกชั่วครู่ให้ฮอลแลนด์ได้โกยอากาศเข้าปอด แต่แล้วก็รุกเข้าจูบใหม่ไม่ปล่อยให้ร่างเล็กกว่าได้พักนาน
" อื้อ— "
ฮอลแลนด์ไม่ทันตั้งตัวอีกครั้ง เขาเกือบจะเตะฮีลีย์ แต่เรี่ยวแรงดันหายเหือดไปราวก้บการจูบนั้นมันดูดวิญญาณของเขาเข้าไปด้วย
ทุก ๆ ครั้งที่ฮอลแลนด์เริ่มหายใจไม่ออก ฮีลีย์ก็จะถอนจูบออกให้เขาได้พักหายใจ แต่ในไม่นานก็จะเข้ามาจูบใหม่เสมอ ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า จนสมองมึนเบลอและคิดอะไรไม่ออกนอกจากความเละเทะตรงหน้า
ฮอลแลนด์รู้สึกว่าน้ำลายของตัวเองไหลลงมากองรวมกันที่คาง และฮีลีย์ก็เลียมันกลับเข้าไปทุกหยาดหยด เขาเริ่มหอบหายใจหนักขึ้นทุก ๆ การจูบ ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวลูกมะเขือเทศ เริ่มมีน้ำตาคลอเบ้าหน่อย ๆ จากการที่โดนทำให้ขาดอากาศหายใจบ่อย ๆ
จนถึงจุดหนึ่งฮอลแลนด์ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าฮีลีย์ใช้สองแขนยกตัวเองขึ้นตอนไหน เพียงแต่ขาสองข้างก็ตวัดเข้าเกี่ยวกับเอวฮีลีย์ตามสัญชาตญาณ และรู้ตัวอีกทีหลังก็สัมผัสเข้ากับเตียงนุ่มในห้องนอนตัวเอง
ฮีลีย์ถอนจูบอีกครั้ง ฮอลแลนด์กะพริบตามองปริบแต่ก็ไม่ปล่อยให้รอนาน คนด้านบนก็กเมลงมาบดจูบอีกครั้ง มือหนาข้างหนึ่งรวบสองข้อมือบางไว้บนศีรษะของฮอลแลนด์ ใช้ลิ้นตวัดไปทั่วช่องปากจนรสขมของบุหรี่เริ่มที่จะจางหายไป เหลือไว้เพียงรสหวานจากการจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฮีลีย์ใช้มือข้างที่ว่างจับล็อคใบหน้าของฮอลแลนด์เอาไว้ เสียงเฉอะแฉะดังไปทั่วห้อง คลอกับเสียงครางในลำคอเบา ๆ ของชายสองคน
ฮอลแลนด์เคยมั่นใจว่าตัวเองนั้นจูบเก่งจนกระทั่งได้ลองกับฮีลีย์
อีกฝ่ายนั้นเชี่ยวชาญกว่าที่เขาคิด ทั้งการบดจูบ การใช้ลิ้น การควบคุมจังหวะ รวมทั้งร่างกายที่ใหญ่โตและแข็งแรงกว่าฮอลแลนด์มากทำให้ฮีลีย์สามารถควบคุมเขาได้อยู่หมัด
มันเป็นจูบแบบที่เขาไม่เคยได้รับมากก่อนในชีวิตนี้
จูบแบบที่ทำให้เขาคิดอะไรไม่ออก นอกจ่กความต้องการอีกฝ่าย
และจูบแบบที่สามารถทำให้เขาเสพติดได้จริงๆ
เมื่อฮีลีย์ยอมปล่อยข้อมือของเขา ฮอลแลนด์ก็อาศัยจังหวะเนียนพลิกตัวของฮีลีย์ให้ลงไปเป็นฝ่ายนอนบ้าง ส่วนตัวอขาก็นั่งคร่อมอยู่บนตักของชายร่างใหญ่
ฮอลแลนด์เป็นฝ่ายถอนจูบออกมามองฮีลีย์ที่อยู่ใต้ร่าง เขานั่งทับอีกฝ่ายเต็มน้ำหนักก่อนจะรู้สึกถึงมือหนาของฮีลีย์ที่เข้ามาจับเข้ากับเอวเล็ก
" มาร์ช... "
" หือ.. ? "
ฮอลแลนด์ตอบในลำคอเบา ๆ ขณะไล่ฝ่ามือสำรวจหน้าท้องของฮีลีย์
" ทำแบบนี้มันจะไม่จบที่จูบเอานะ "
ฮีลีย์เตือน จากท่านั่งและพฤติกรรมล่อแหลมของฮอลแลนด์
ทว่า
" อืม... ก็ไม่ต้องจบแค่จูบสิ "
ฮีลีย์คิ้วกระตุก
" นายแน่ใจนะ ? "
" แน่ใจตั้งแต่ยอมจูบกับนายแล้ว "
ฮอลแลนด์โน้มใบหน้าแดง ๆ ลงนิดหน่อย ตอนนี้เขารู้สึกได้กลายเป็นผู้ควบคุมฮีลีย์บ้างผลังจากพ่ายแพ้มานาน
" ฉันน่ะ เวลาจูบกับใครก็ไม่เคยจบที่จูบหรอกนะ "
ฮอลแลนด์ขยิบตาให้ครั้งหนึ่ง
และนั่นคือจุดที่ความอดทนของแจ็คสัน ฮีลีย์ขาดสะบั้น
เขาไม่สนว่าข้างบ้านจะมาด่าเขาในเช้าวันถัดไป ไม่สนว่าจะมีใครมาได้ยินสิ่งที่พวกเขาทำอยู่หรือเปล่า เขาเพียงแค่อยากทำให้ฮอลแลนด์ร้องออกมาดัง ๆ และดังที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ตั้งแต่วันนั้น เมื่อไรก็ตามที่ฮอลแนด์บ่นว่าอยากสูบบุหรี่หรือตั้งท่าจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาฮีลีย์ก็มักจะดึงเขาเข้ามาจูบอยู่เสมอ
จูบจนกว่าฮอลแลนด์จะคิดอะไรไม่ออก และร้องขอจูบจากเขาให้มากกว่านี้ไปอีก
จนกว่าฮีลีย์จะเปลี่ยนคำว่า "อยากสูบบุหรี่" ของฮอลแลนด์เป็น "อยากจูบจัง" เขาก็จะไม่มีทางหยุดอย่างเด็ดขาด